نه تو مي ماني , نه اندوه

و نه هيچ يک از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يک رود قسم

و به کوتا هي آن لحظه ی شادي که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچناني که فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه ی خود ،جامه ی اندوه مپوشان هرگز

تو به آيينه؟ ....، نه! آيينه به تو خيره شده ست

تو اگر خنده کني او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض کني

آه از آيينه ی دنيا که چه ها خواهد کرد

گنجه ی ديروزت , پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا , همه ... اي کاش ... اي کاش

ظرف " اين لحظه" وليکن خالي ست

              زندگي در کلوزآپ ،تراژدي است و در لانگ شات..." کمدي"